Dus altijd wanneer u dit brood eet en uit de beker drinkt, verkondigt u de dood van de Heer, totdat hij komt.

1 Korintiërs 11:26 - NBV

Elke viering van het avondmaal herinnert aan de dood van Jezus, aan Zijn opstanding en aan de wederkomst. Daarom is de viering van het avondmaal voor Christenen niet alleen maar een cultureel overblijfsel uit oude tijden, waarvan men net zo goed afstand kan doen, maar het blijft een voortdurend nieuw en dankbare terugblik op Jezus zijn offerdood en een verwachtingsvolle vooruitblik op Zijn wederkomst.

Toen Jezus voor zijn dood met zijn leerlingen het avondmaal vierde, protesteerde Petrus ertegen dat de Heer hem de voeten zou wassen. Daarom moest Jezus hem uitleggen, dat hij met de afwijzing van de voetwassing niet alléén maar van het reinigingsritueel afzag, maar ook de relatie tussen leerling en meester onderbreekt (Joh. 13:8). Dat wilde Petrus echter in geen geval. In tegendeel, hij wilde volledig bij Jezus horen en dat ook zichtbaar maken. En zoals zo vaak schoot hij ook hier weer zijn doel voorbij: ‘Heer, dan niet alleen mijn voeten, maar ook mijn handen en mijn hoofd!’ (Joh. 13:9)

Nog eens moest Jezus corrigerend verklaren dat een rituele ‘geheelwassing’ voor diegenen, die zichzelf al door de doop aan Jezus hebben overgegeven, niet vereist was. Bij het avondmaal volstaat men met het wassen van de voeten als symbolische herinnering aan de doop der vergeving van de zonden. (Joh. 13:10)

Bij de doop hebben wij openlijk onze bereidheid laten blijken, om in geloof volledig bij Jezus te horen. Tijdens het avondmaal bevestigen wij, dat deze geloofsbeslissing nog altijd geldig is.

“...In de ark [van Noach] werden slechts enkele mensen, acht in totaal, van de watervloed gered, en dat water is een voorafbeelding van het water van de doop, waardoor u nu wordt gered. De doop wast niet het vuil van uw lichaam, het is een vraag aan God om een zuiver geweten. Hierom kunt u vragen dankzij de opstanding van Jezus Christus...” (1 Petr. 3:20,21 - NBV)

Het brood en de wijn bij het avondmaal symboliseren onze deelname aan het lichaam en het bloed van de Heer.

Zoals God aan het eind van de scheppingsweek de Sabbat als blijvende herinnering aan het wonder van de schepping instelde, zo heeft Hij ook aan het eind van de lijdensweek het avondmaal als herinnering aan het wonder van verlossing ingesteld. “Hij heeft voor zijn wonderen een gedachtenis gesticht; genadig en barmhartig is de HERE” (Psalm 111:4 -NBG)